خط داستانی
این فیلم با نظریه سوزان سانتاگ درباره کیچ و همچنین استفاده از زبان کوئیر "کمپ"، مونتاژ پاپ-آرت بیرحمانه و برابر خود را ارائه میدهد که پایههای سینمای سنتی را در هم میشکند و آن را به یک سند واقعی از صحنه زیرزمینی شینجوکو تبدیل میکند. کارگردان اوکابه خود را در حال بازآفرینی نقشهای مورد علاقهاش از بانی و کلاید تا وسترنهای اسپاگتی نشان میدهد و همچنین با درج عکسهایی از گدار، ترور کندی و جنگ ویتنام، نقل قولهایی را وارد میکند.
