سزان و من

آنها با شور و شوقی شبیه به پسران سیزده ساله یکدیگر را دوست داشتند. شورش و کنجکاوی، امیدها و تردیدها، دختران و رویاهای افتخار – همه چیز را با هم تقسیم کردند. پل ثروتمند بود و امیل فقیر. آنها در آب‌های آزاد شنا کردند، عرق خوردند، گرسنه ماندند و سپس پرخوری کردند. در روز مدل‌ها را طراحی کردند و در شب آنها را نوازش کردند... اکنون پل یک نقاش است و امیل یک نویسنده. افتخار از پل دور شده است. اما امیل همه چیز دارد: شهرت، پول، همسر ایده‌آل که پل روزی او را دوست داشت. آنها یکدیگر را قضاوت می‌کنند، یکدیگر را تحسین می‌کنند، با هم روبرو می‌شوند. آنها ارتباط خود را از دست می‌دهند، دوباره ملاقات می‌کنند، مانند یک زوج که نمی‌توانند از عشق به یکدیگر دست بردارند.