خط داستانی
با استفاده از فناوری ویدئویی صفحه سبز، ترایاما به طور بازیگوش—و با نمایش خام و صحنهای سینمای silent—مجموعهای از موکاپهای پسامدرن را ارائه میدهد که واقعیتها درون واقعیتها را نشان میدهد در حالی که پروتاگونیست با زن برهنه در روی پرده درون پرده رابطهای نامشخص را امتحان میکند. در تلاشهایش برای «آزاد کردن» او، بیمعنایی، فریبندگي و تغییرپذیریِ تجربه سینما و ابعاد انسانی ما را نشان میدهد.