خط داستانی
قطار شهری در صبحگاه گواهی از ازدحام است و بخش مخصوص زنان مانند بهشتی موقتی برای تنهایی و تفکر است. کارگردان ربانا لیز جان از زنان میپرسد که معنای حفظ آرزوها در یک سیستم پدرسالار سرکوبگر چیست. تصاویر سیاه و سفید با دقت به تجربه زنان در این دنیا میپردازند و با طنز، ناامیدی و مقاومت زندگی آنها را به هم پیوند میدهند.
