خط داستانی
جوهرهٔ «مروارید بلبل مخملی» در شعر احتمالی ترجمههای متعدد، از زبان پرنده به زبان انسان، از آوا به معنا، از متن به تصویر است که در آن نفوذ زبان باعث خلق بازتابهای چندلایه میشود. این ژانر برای هایاما نشان میدهد که زبان نقشی مرکزی در ساخت جهان انسانمحور دارد و روشی برای تبدیل شیوههای سلطهجوی دانش به شیوههایی حساستر به سرچشمههای طبیعی ما است. با استفاده از همتنیدگی ریتمیک صدا، متن و تصویر، این اثر بیشترین شباهت را به شعر نَگار یا معمای تفسیری دارد که به شکل فضایی ارائه شده است.
