سومیترا دیوی (1923 - 1990) یک هنرپیشه هندی بود که برای کارهایش در سینمای هندی و همچنین بنگالی در دهه های 1940 و 1950 شناخته شده است. او بیشتر به خاطر بازی در فیلم هندی مامتا به کارگردانی گونجال در سال 1952 به یاد می‌آید. او دو بار برنده جایزه BFJA برای بهترین بازیگر زن شد. او یکی از زیبایی های نفیس زمان خود بود و پیشکسوتانی مانند پرادیپ کومار و اوتام کو او را زیباترین زن زمان خود می دانستند.مارس

سومیترا دیوی در سال 1923 در شیوری، در بیربووم، بنگال غربی، در یک خانواده ثروتمند برهمن متولد شد. در نوجوانی، او به شدت تحت تأثیر زیبایی و قد و قامت بازیگر کهنه کار کنان دیوی قرار گرفت و آرزو داشت بازیگر شود. در سال 1943 او برای مصاحبه و تست نگاه به دفتر تئاترهای نو احضار شد و در نهایت در کنار کی. ال. سایگال در مری باهن (1944) همچاندر چاندر انتخاب شد. در طول ساخت این فیلم به او پیشنهاد شداو برای بازی در فیلم بنگالی ساندی (1944) آپوربا میترا که اتفاقا اولین فیلم او بود، بازی کرد. این فیلم به موفقیت عظیمی دست یافت و جایزه بهترین بازیگر زن BFJA را در سال 1945 برای او به ارمغان آورد. در اواخر دهه 1940 او با ایفای نقش در فیلم هایی مانند Vasiyatnama (1945)، Bhai Dooj (1947)، Oonch Neech (1948) و Vishaal (1948) و Vishaal (1948) خود را به عنوان بازیگر برجسته بالیوود تثبیت کرد. او برای نقش یک مادر مجرد در فیلم Gunja مورد تحسین قرار گرفتl's Mamta (1952). فیلمزاک نوشت: «او همه ویژگی‌های باشکوه‌اش را دستکاری کرد تا نقشش را زنده کند؛ آرامش، نرمی، درد و ناراحتی‌اش و همه در یک ترکیب شده بودند». او بیشتر به خاطر بازی در فیلم هایی مانند دیوانا (1952)، گونگرو (1952)، مایورپانخ (1954)، چور بازار (1954) و جگته راهو (1956) مورد تحسین قرار گرفت.

او فعالیت خود را در سینمای بنگالی نیز با فیلم‌هایی مانند آبهی‌جوگ (1947)، پدر دابی (1947)، پراتی‌باد (1948) ادامه داد.، جویجاترا (1948)، سوامی (1949)، دوی چودورانی (1949)، سامار (1950)، داسیو موهان (1955). او به خاطر بازی در نقش همسر زیبای الکلی یک صاحبخانه در فیلم کلاسیک مذهبی کارتیک چاتوپادهایای صاحب بی بی گلم (1956) که اقتباسی از رمان کلاسیک بیمال میترا به همین نام است، بت شده است. بازی او از بیجالی، یک دختر ناوچ با قلبی داغدار در فیلم بنگالی Aandhare Alo برنده جایزه ملی هاریداس باتاچاریا (195)7) تحت واکنش شدید جامعه منتقد هند قرار گرفت. او همچنین برای نقش‌هایش در فیلم‌های بنگالی مانند اکدین راتره (1956)، نیلاچالی ماهاپرابو (1957)، جوتوک (1958) و کینو گووالار گالی (1964) مورد تحسین قرار گرفت. در اواخر دهه پنجاه به عنوان نماینده هند به جشنواره فیلم آسیایی در چین دعوت شد.